Προσεγγίσεις Μεγάλη Τρίτη – Η ώρα της ευθύνης. Γράφει ο Μητροπολίτης Φλώρινας κ.Ειρηναίος

Μεγάλη Τρίτη σήμερα. Δεν πρόκειται για μία ακόμη στάση στον χρόνο, αλλά για μια καίρια στιγμή πνευματικής αφυπνίσεως. Η Εκκλησία, με διάκριση και σοφία,  μας παρακινεί να μην πορευόμαστε επιφανειακά, αλλά μας καλεί να σταθούμε με σοβαρότητα απέναντι στον εαυτό μας. Όχι για να καταδικάσουμε, αλλά για να διακρίνουμε. Όχι για να απογοητευθούμε, αλλά για να συνειδητοποιήσουμε. Διότι όσο πλησιάζουμε στην μεγάλη εορτή της Αναστάσεως, τόσο καθίσταται αναγκαία η εσωτερική εγρήγορση και η αληθινή προετοιμασία¹.

Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μέσα σε έναν διαρκή περισπασμό. Οι μέριμνες, οι απαιτήσεις, η παγκόσμια αστάθεια, οι πολεμικές συγκρούσεις και ο θόρυβος της καθημερινότητας δεν αφήνουν εύκολα χώρο για σιωπή και αυτογνωσία. Έτσι, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, συνηθίζει να κινείται στην επιφάνεια των πραγμάτων, δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα στο «φαίνεσθαι» παρά στο «είναι». Εξωτερικά μπορεί να φαίνεται τακτοποιημένος, εσωτερικά όμως συχνά παραμένει απροετοίμαστος².    

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα αναδύεται μια βαθύτερη ανάγκη, μια εσωτερική δίψα που δεν εκφράζεται πάντοτε με λόγια, αλλά γίνεται αισθητή ως έλλειψη. Είναι η αναζήτηση του ουσιαστικού, του αληθινού, εκείνου που δεν φθείρεται στον χρόνο. Όπως επισημαίνει ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, η ψυχή διψά για τον Θεό³.  Αυτή η δίψα δεν ικανοποιείται με  ρηχές επιλογές, αλλά μόνο με ζωντανή σχέση με τον Χριστό.

Η παραβολή των δέκα παρθένων, την οποία προβάλλει η Εκκλησία, είναι λιτή στη μορφή, αλλά βαθύτατη στο περιεχόμενο και στα νοήματά της. Δέκα πρόσωπα, με κοινή αφετηρία και εξωτερικά κοινή εικόνα. Όλες κρατούν λαμπάδες, όλες αναμένουν τον Νυμφίο, όλες φαίνονται έτοιμες. Και όμως, η διάκριση είναι ουσιαστική. Διότι η αλήθεια της ζωής δεν αποκαλύπτεται στη στεριά της καθημερινότητας, αλλά στο βυθό της καρδιάς⁴.

Ο ευαγγελικός λόγος είναι σαφής: «Πέντε ήταν φρόνιμες και πέντε μωρές»⁵. Η διαφοροποίηση δεν αφορά την εμφάνιση, αλλά την εσωτερική κατάσταση. Οι φρόνιμες μερίμνησαν, προετοιμάστηκαν και φρόντισαν να έχουν το απαραίτητο. Οι άλλες αρκέστηκαν στο εξωτερικό σχήμα.  Αυτή η διαφορά δεν έγινε άμεσα αντιληπτή. Φανερώθηκε τη στιγμή που δεν υπήρχε πλέον περιθώριο διορθώσεως.

Η εικόνα αυτή δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αγγίζει άμεσα και το δικό μας παρόν. Πόσες φορές αναβάλλουμε το ουσιώδες που είναι η μετάνοιά μας. Μεταθέτουμε σχεδόν πάντα την αλλαγή για αργότερα, θεωρώντας ότι υπάρχει πάντοτε χρόνος. Και όμως, η καρδιά αγωνιά και περιμένει το φως. Χρειάζεται φροντίδα, άσκηση και πνευματική εγρήγορση.

Το «έλαιον» της ψυχής δεν αποκτάται με θεωρητικά σχήματα λόγου. Είναι καρπός αναζητήσεως και καλλιεργείας. Είναι η προσευχή που τελείται εν σιωπή, η συγχώρηση που κοστίζει, η υπομονή που δεν επιδεικνύεται, η αγάπη που προσφέρεται χωρίς ανταπόδοση⁶.

Και τότε έρχεται η καθοριστική στιγμή. «Στα μεσάνυχτα ακούστηκε φωνή. Να, ο Νυμφίος έρχεται»⁷. Δεν έρχεται όταν το επιθυμούμε, ούτε όταν θεωρούμε ότι είμαστε έτοιμοι. Έρχεται όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Και τότε αποκαλύπτονται τα πάντα.

Εκείνη τη στιγμή δεν έχει βαρύτητα η εξωτερική εικόνα. Σημασία έχει το εσωτερικό περιεχόμενο μας. Δεν κρίνεται ο λόγος, αλλά η ζωή. Δεν εξετάζεται το φαινόμενο, αλλά η αλήθεια.

Γι’ αυτό και ο λόγος του Ευαγγελίου καθίσταται απολύτως σαφής: «Γρηγορείτε, λοιπόν, γιατί δεν γνωρίζετε την ημέρα ούτε την ώρα που θα έρθει ο Υιός του ανθρώπου»⁸. Δεν πρόκειται για απειλή, αλλά για πρόσκληση σε εγρήγορση και συνειδητή ζωή.

Η δυσκολία δεν βρίσκεται στην αναμονή, αλλά στην αποκάλυψη. Όταν ο άνθρωπος διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να δανειστεί πνευματική ζωή, ούτε να την αναπληρώσει βιαστικά. Ας μην ξεχώνουμε ότι δεν ωρίμασε μέσα στον χρόνο, δεν μπορεί να εμφανιστεί την τελευταία στιγμή.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, ο Νυμφίος Χριστός στέκεται με σιωπηλή αγάπη. Δεν επιβάλλεται, δεν πιέζει και το βασικότερο δεν καταδικάζει. Αναμένει. Αναμένει την ελεύθερη ανταπόκριση του ανθρώπου, την ανοιχτή καρδιά και την αληθινή διάθεση.

Στο τέλος, το ερώτημα παραμένει απλό. Τι πρέπει τελικά να διαθέτουμε για αυτή τη συνάντηση; Η απάντηση εξίσου απλή. Να έχουμε ειλικρίνεια. Όχι τι προβάλλουμε προς τα έξω, αλλά τι υπάρχει αληθινά μέσα μας.

Η Μεγάλη Τρίτη μας αφήνει δύο στοιχεία που αξίζει να κρατήσουμε μέσα μας. 

Πρώτον, να τολμήσουμε να δούμε με αληθινό ενδιαφέρον την καρδιά μας. 

Και δεύτερον, να μην αναβάλλουμε τη μετάνοιά μας που έχει αξία, γιατί ο χρόνος που μας δίνεται είναι ευκαιρία ζωής και δεν επιστρέφει.

 

Ενημέρωση προόδου των εργασιών στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Φλώρινας για τον μήνα Μάρτιο 2026

 Με συνέπεια, υπευθυνότητα και πνεύμα διαφάνειας, η Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας ενημερώνει την τοπική κοινωνία σχετικά με την πορεία των εργασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Φλώρινας κατά τον μήνα Μάρτιο 2026.

 

Κατά τον μήνα αυτό, τα έσοδα από την περιφορά του δίσκου στους Ιερούς Ναούς της Μητροπόλεώς μας ανήλθαν στο συνολικό ποσό των 5.136,00 ευρώ. 

 

Οι δωρητές του μηνός Μαρτίου 2026 είναι οι εξής:

 

1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ

 

2. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΤΖΑΚΕΡΙΔΗΣ 

 

3. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

 

4. ΣΟΛΑΚΗ

 

5. ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ ΜΑΓΔΑ ΤΕΓΟΥ

 

6. ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ

 

7. ΒΙΟΛΕΤΑ ΜΠΕΔΕΛΗ

 

8. ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ

 

9. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΙΛΙΡΓΙΩΤΗΣ

 

10. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

 

11. ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΕΡΜΑΝΗ 

 

12. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΜΙΜΙΛΙΔΗΣ

 

13. ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΩΣΤΕΝΤΣΗΣ

 

14. ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΔΑΜ

 

15. ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 

 

16. ΕΛΕΝΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

 

17. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ 

 

18. ΜΑΡΙΑ ΠΕΡΙΒΟΛΑΡΗ

 

19. ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ

 

20. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΑΛΜΠΑΝΤΙΔΟΥ

 

21. ΠΑΥΛΟΣ ΜΙΣΚΕΤΗΣ

 

22. ΕΥΑΝΘΙΑ ΦΑΝΟΥΡΙΑΚΗ

 

Κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα, στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Φλώρινας πραγματοποιήθηκαν σημαντικές τεχνικές εργασίες, οι οποίες εξελίσσονται σύμφωνα με τον προγραμματισμό και τις εγκεκριμένες μελέτες.

 

Συγκεκριμένα:

 

1. Ολοκληρώθηκε η πλήρης σκυροδέτηση του νοτίου καμπαναριού εσωτερικά έως και το τέταρτο επίπεδο. Παράλληλα, περατώθηκαν οι εργασίες σιδερώματος και καλουπώματος των εσωτερικών τοιχίων οπλισμένου σκυροδέματος στο τελευταίο επίπεδο, προκειμένου να ακολουθήσει η τελική σκυροδέτηση της στάθμης αυτής, η οποία είχε καθυστερήσει λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Εκκρεμεί πλέον μόνο η ολοκλήρωση της σκυροδέτησης του τελευταίου τμήματος.

 

2. Στο βόρειο καμπαναριό ολοκληρώθηκαν οι καθαιρέσεις των επιχρισμάτων στο εσωτερικό του έως και τη δεύτερη στάθμη.

 

3.Στο εσωτερικό του κυρίως Ναού συνεχίζεται η τοποθέτηση πλεγμάτων τύπου Τ196, (τα οποία ενισχύουν τη στατική επάρκεια).

 

4. Σε εξέλιξη οι απαραίτητες διατρήσεις για την τοποθέτηση βλήτρων, με σκοπό την ασφαλή στήριξη των πλεγμάτων τόσο στο εσωτερικό του καμπαναριού όσο και στις πλαϊνές όψεις στο εσωτερικό του Ιερού Ναού.

 

5. Αγορά και προμήθεια όλων των απαραίτητων υλικών(σίδερα βάσει μελέτης, πλέγματα Τ196, σκυροδέματα, ρητίνες δύο συστατικών, αρίδες, ξυλεία και λοιπά μικροϋλικά).

 

6. Αποκομιδή των αποβλήτων καθαιρέσεων με μηχανικά μέσα.

 

7. Προχωρά η εφαρμογή επιχρίσματος τσιμεντοκονιάματος με τη μέθοδο εκτοξευόμενου σκυροδέματος (gunite) στην πρόσοψη του Ιερού Ναού, ενώ έχει ήδη ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών στα καμπαναριά.

 

8. Ολοκληρώθηκε η σκυροδέτηση της θεμελίωσης του βόρειου καμπαναριού, καθώς και η τοποθέτηση πλεγμάτων Τ196 στο ισόγειο – βάση του εν λόγω καμπαναριού.

 

9. Ολοκληρώθηκαν πλήρως οι εργασίες εφαρμογής επισχρύσματος τσιμεντοκονιάματος – εκτοξευόμενου σκυροδέματος (gunite) στο σύνολο του τμήματος του Νάρθηκα.

 

Οι εργασίες συνεχίζονται με συνέπεια και προσοχή, με στόχο την ασφαλή αποκατάσταση και την αισθητική αναβάθμιση του Ιερού Ναού.

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ειρηναίος ευχαριστεί θερμά όλους όσοι στηρίζουν το έργο της αποκατάστασης του Ναού της Αγίας Παρασκευής με την προσφορά και την προσευχή τους. Ιδιαιτέρως εκφράζει την ευγνωμοσύνη του προς τους αποδήμους αδελφούς μας στην Αυστραλία, οι οποίοι συνεχίζουν με συγκινητική αγάπη και έμπρακτο ενδιαφέρον να συνεισφέρουν οικονομικά και να ενισχύουν ουσιαστικά την ιερά αυτή προσπάθεια.

Ο Ποιμενάρχης μας εύχεται ο Χριστός να στηρίζει και να ενισχύει όλους κατά την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα και η Ανάστασή Του να γεμίσει τις καρδιές με πίστη, ελπίδα και χαρά.

 

 

Δεύτερη Ακολουθία των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, προς διευκόλυνση των εργαζομένων πιστών

 

Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Φλώρινας θα τελεσθεί σήμερα, Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026, στις 9 το βράδυ, επιπλέον Ακολουθία των Χαιρετισμών προς την ΥπεραγίαΘεοτόκο, προς διευκόλυνση των εργαζομένων πιστών.

Όταν η μνήμη γίνεται ελπίδα Άρθρο του Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίου

 

Το Ψυχοσάββατο έρχεται πάντοτε αθόρυβα, όπως έρχεται και η μνήμη. Δεν θορυβεί, δεν επιβάλλεται, δεν απαιτεί εξηγήσεις. Στέκεται πλάι μας  με σιτάρι βρασμένο και ευλογημένο, με άρωμα λιβανιού, με ένα κερί αναμμένο και με μια προσευχή απλή, αλλά γεμάτη αιωνιότητα. Το σιτάρι και το κερί δεν είναι απλώς σύμβολα. Είναι ομολογία πίστεως, είναι γλώσσα της Εκκλησίας, είναι μνήμη και προσδοκία¹.

Το ένα μιλά για τη γη, το άλλο μιλά για τον ουρανό. Ο ίδιος ο Χριστός χρησιμοποίησε το σιτάρι για να μας αποκαλύψει το μυστήριο του θανάτου και της αναστάσεως. Αν ο κόκκος του σιταριού δεν πέσει στη γη και δεν πεθάνει, μένει μόνος του, αν όμως πεθάνει, φέρνει πολύ καρπό². Με αυτή την εικόνα ο Ιησούς μεταμορφώνει τον φόβο του θανάτου σε ελπίδα ζωής.

Δίπλα στο σιτάρι στέκεται πάντοτε το κερί. Το ανάβουμε όχι για να φωτίσουμε τον Θεό, αλλά για να ομολογήσουμε ότι Εκείνος είναι το Φως. Το κερί του Ψυχοσάββατου καίγεται αθόρυβα, όπως καίγεται η προσευχή της Εκκλησίας για τους κεκοιμημένους αδελφούς. Λιώνει, προσφέρεται, θυσιάζεται, για να φωτίσει έστω και λίγο το σκοτάδι της ανθρώπινης καρδιάς.

Τα κόλλυβα του Σαββάτου των ψυχών έχουν πάντα αναμνήσεις. Μέσα τους χωρούν πρόσωπα αγαπημένα, μορφές που σημάδεψαν τη ζωή μας, λόγια που δεν ξεχάστηκαν. Δεν πρόκειται για μνήμη νοσταλγική ή απελπισμένη. Είναι μνήμη εκκλησιαστική, μνήμη που συνοδεύεται από προσευχή και ελπίδα³. Το αναμμένο κερί γίνεται σιωπηλή κραυγή προς τον Θεό, ικεσία για έλεος και ανάπαυση.

Μια τέτοια μέρα, η Εκκλησία μας υπενθυμίζει ότι οι κεκοιμημένοι δεν είναι απόντες. Παραμένουν πρώτον μέλη του Σώματος του Χριστού και δεύτερον κοινωνούν μαζί μας στην ίδια πίστη και στην ίδια προσδοκία⁴. Η προσευχή υπέρ αυτών δεν είναι αποχαιρετισμός, αλλά πράξη αγάπης και ενότητας. Ας μην τους ξεχνούμε. Ο Θεός μας δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζωντανών⁵. Γι’ αυτό και το κερί δεν σβήνει. Παραμένει αναμμένο ως σημείο ζωής.

Το σιτάρι που βράζουμε και το κερί που ανάβουμε, δώρα πολύτιμα γίνονται ένα σιωπηλό κήρυγμα. Μιλούν για τη φθορά και τη δόξα, για το πρόσκαιρο και το αιώνιο, για τον τάφο και την Ανάσταση⁶. Το σιτάρι θάβεται για να καρποφορήσει, το κερί καίγεται για να φωτίσει. Και τα δύο διδάσκουν προσφορά και ελπίδα.

Το Σάββατο αυτό είναι πρόσκληση αυτογνωσίας. Μνημονεύοντας τους κεκοιμημένους, συνειδητοποιούμε τη δική μας πορεία. Ο άνθρωπος μοιάζει με το χορτάρι και οι ημέρες του περνούν σαν άνθος του αγρού⁷. Όμως το φως του Χριστού δεν δύει. Το κερί μας το θυμίζει σιωπηλά.

Σιτάρι και κερι λοιπόν, αυτά χρειάζονται για να ωφεληθούμε πνευματικά. Ας τα κρατήσουμε ως ευλογία. Όχι μόνο ως έθιμα, αλλά ως θεολογία βιωμένη. Και ας αφήσουμε την Εκκλησία να μας μάθει πώς να θυμόμαστε χωρίς να απελπιζόμαστε και πώς να ελπίζουμε χωρίς να ξεχνούμε⁸. Διότι στο φως του κεριού και στον κόκκο του σιταριού αποκαλύπτεται η βεβαιότητα της Αναστάσεως.

Όταν ο Χριστός κατεβαίνει στα νερά της ζωής μας

  

Οι καιροί μας δεν χαρακτηρίζονται μόνο από δυσκολία, αλλά από βαθιά εσωτερική κόπωση. Οι άνθρωποι νιώθουν εξαντλημένοι από υποσχέσεις που έμειναν λόγια, από φόβους που διογκώθηκαν, από ρυθμούς που καταπονούν την ψυχή. Η κοινωνία μιλά αδιάκοπα για πρόοδο, ενώ ο άνθρωπος προβληματίζεται για τη ζωή και την καθημερινότητά του. Οι λέξεις περισσεύουν, δυστυχώς όμως το νόημα και η ουσία σπανίζουν στην επικοινωνία μας.

Μέσα λοιπόν σε αυτή την ατμόσφαιρα, στις πρώτες μέρες του νέου έτους, εμφανίζονται τα Θεοφάνεια όχι ως έθιμο, αλλά ως γεγονός που μετακινεί τα θεμέλια της ιστορίας. Ο Θεός δεν παραμένει θεατής στην πτώση μας. Κατεβαίνει στον κόσμο. Διασχίζει τα νερά της ανθρώπινης εμπειρίας. Αγγίζει τον δικό μας Ιορδάνη της αγωνίας, της σύγχυσης και της αμαρτίας. Ο Ιησούς εισέρχεται στην ανθρώπινη διαδρομή και ακούγεται πανηγυρικά «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα»¹. Από εκείνη τη στιγμή, το φως παύει να είναι αφηρημένη έννοια και γίνεται ζωντανό Πρόσωπο που αγγίζει τη ζωή μας.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος το σημειώνει με θαυμαστή θεολογική πυκνότητα «Ο Χριστός φωτίζεται και φωτίζει όλον τον κόσμο»². Ο άνθρωπος δεν καλείται πια να αποκτήσει απλώς δεδομένα, αλλά να αλλάξει τρόπο υπάρξεως, να μετακινηθεί από τον φόβο στην εμπιστοσύνη, από τη σύγχυση στη διάκριση, από την απελπισία στην ελπίδα. «Ο λαός που καθόταν στο σκοτάδι είδε φως μεγάλο»³, διακηρύσσει το Ευαγγέλιο, όχι ως παρηγορητικό σύνθημα, αλλά ως υπόσχεση καινούργιας ζωής. Όπως διευκρινίζει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής «Όταν ο νους φωτιστεί από τη χάρη, τότε βλέπει τα πάντα όπως είναι»⁴. Και τότε η κατάσταση αυτή δεν ωραιοποιεί την πραγματικότητα, αλλά τη θεραπεύει, επιτρέποντας στον άνθρωπο να βλέπει καθαρά τον εαυτό του, τον κόσμο και τον Θεό.

Σε μια κοινωνία όπου η πληροφορία πλημμυρίζει αλλά η σοφία στερεύει, όπου η επικοινωνία αυξάνει αλλά οι σχέσεις αποδυναμώνονται, το φως των Θεοφανείων, της τελευταίας εορτής του Αγίου Δωδεκαημέρου, γίνεται πράξη εσωτερικής αντίστασης και υπαρξιακής επιλογής. Ο Χριστός μας διαβεβαιώνει «Εγώ είμαι το φως του κόσμου, όποιος με ακολουθεί δεν θα περπατά στο σκοτάδι αλλά θα έχει το φως της ζωής»⁵. Ο λόγος αυτός δεν λέγεται για να συγκινήσει, αλλά για να θεμελιώσει τη ζωή.

Εδώ ακριβώς γεννάται ένα υπαρξιακό ερώτημα. Πώς διατηρείται αυτό το φως μέσα στη φθορά, στις απογοητεύσεις και στις πληγές της καθημερινότητας. Την απάντηση μας τη δίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος με ρεαλισμό «Ο Χριστός δεν αφαιρεί τους πειρασμούς, αλλά χαρίζει φως για να τους νικήσουμε»⁶. Το φως για το οποίο γίνεται λόγος δεν καταργεί τον αγώνα μας, αλλά τον μεταμορφώνει σε δρόμο εγρήγορσης και σωτηρίας.

Η Εκκλησία γι’ αυτό δεν κηρύσσει φυγή από τον κόσμο, αλλά μεταμόρφωση του κόσμου, καλώντας τον άνθρωπο σε μετάνοια, δηλαδή σε επαναπροσανατολισμό της ζωής του. Το Ευαγγέλιο αναφέρει «Μετανοείτε, διότι πλησίασε η βασιλεία των ουρανών»⁷. Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος συμπληρώνει «Όποιος είδε το φως του Θεού δεν φοβάται πλέον το σκοτάδι της ζωής»⁸.

Το φως δεν εξαφανίζει τη θλίψη, αλλά τη νοηματοδοτεί με την υπομονή. Δεν καταργεί τη νύχτα, αλλά της χαρίζει φωτεινή αυγή. Ο κάθε άνθρωπος μέσα στον δικό του Ιορδάνη, εκεί όπου δοκιμάζεται η πίστη και ωριμάζει η ελπίδα, βρίσκει τον δρόμο προς την αλήθεια. Χρειάζεται όμως μία επανεκκίνηση που μας δίνεται μέσω του Αγιασμού.

Η εορτή της Βαπτίσεως του Χριστού δεν πρέπει να μένει ως μια ετήσια ανάμνηση, αλλά να γίνεται μόνιμη πρόσκληση αλλαγής πορείας και επανασχεδιασμού, ώστε να μη συνηθίσουμε τη σκληρότητα, να μη συμφιλιωθούμε με την απελπισία, να μη θεωρήσουμε το σκοτάδι ως φυσική κατάσταση.

 

Ας μη λησμονούμε λοιπόν,

 

Πρώτον, ότι ο Θεός δεν μένει μακριά από την ανθρώπινη ιστορία. Κατεβαίνει μέσα στις αγωνίες, στις ήττες και στις προσδοκίες μας, μεταμορφώνοντας τη ζωή μας. Η εξωτερική αλλαγή ξεκινά πάντοτε από την εσωτερική μας υπόσταση.

 

Δεύτερον, να μη μείνουμε θεατές του φωτός, αλλά να γίνουμε φορείς του μέσα στον κόσμο, άνθρωποι σταθεροί, ήσυχοι και ελπιδοφόροι. Να δείχνουμε τον δρόμο όχι με τα λόγια, αλλά με τη ζωή μας. Η Εκκλησία ανοίγει την αγκαλιά της και μας χωρά όλους, με τα τραύματά μας, με τις αδυναμίες μας, με τους φόβους και τις προσδοκίες μας, καλώντας μας όχι να είμαστε τέλειοι, αλλά αληθινοί, μετανοημένοι και μπολιασμένοι με το σώμα και το αίμα του Λυτρωτού και Θεού μας.

 

Τα Άγια Θεοφάνεια δεν πρέπει να είναι ιδέα προς σκέψη, αλλά ζωή προς αγιαστική βίωση. Να αποτελούν διαρκή πρόσκληση να κατεβούμε κι εμείς στον δικό μας Ιορδάνη, να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βαραίνει και να αναβαπτιστούμε στο φως της χάριτος, συνοδοιπορούντεςστον δρόμο της αληθινής ζωής, έχοντας οδηγό τον ίδιο τον Χριστό.

 

Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίου

Ανώτατη τιμητική διάκριση για τον Γέροντα Μητροπολίτη πρ. Φλωρίνης Πρεσπών κ Εορδαίας κ. Θεόκλητο

 

Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς ἀπὸ 7ης Νοεμβρίου 2025 ἀποφάσεώς της, ἐνέκρινε τὸ ἡμέτερον αἴτημα διὰ νὰ τιμηθῇ ὁ Γέρων Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας κ. Θεόκλητος, διὰ τῆς ἀπονομῆς τοῦ Χρυσοῦ Σταυροῦ τοῦ Παρασήμου τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τῆς ἀνωτάτης τιμητικῆς διακρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Εορδαίας ἔχει τὴν χαρὰν καὶ τὴν τιμὴν νὰ σᾶς προσκαλέσῃ στὴν τελετὴ παρασημοφορήσεως, ἡ ὁποία θὰ τελεσθῇ τὸ Σάββατον, 29ῃ Νοεμβρίου 2025, μετὰ τὴ Θείαν Λειτουργίαν, περὶ τὴν 9.30 π.μ., ἐν τῷ Ἱερῷ Μητροπολιτικῷ Ναῷ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης.

Ἡ τιμητικὴ ταύτη ἀπονομή ἀποτελεῖ ἐλάχιστον δείγμα ἀγάπης, σεβασμοῦ καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Σεβασμιώτατον Γέροντα διὰ τὴν πολυετῆ καὶ εὐλογημένην διακονίαν του εἰς τήν Ἱερὰν Μητρόπολιν.