Σκέψεις...... από τις επισκέψεις......... στο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοια και στο Αυγουστίνειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Φλώρινας

 γράφει η Σοφία Απαζίδου

Διευθύντρια της ΣΑΕΚ Αμυνταίου

 

Μου δόθηκε η ευκαιρία ως Διευθύντρια της ΣΑΕΚΑμυνταίου, το χρονικό διάστημα πριν τη ΜεγάληΕβδομάδα και πολύ νωρίτερα πριν την περίοδο τωνΧριστουγέννων, να συνοδέψω τους καταρτιζόμενους τηςΣΑΕΚ Αμυνταίου στις δομές: Κέντρο ΚοινωνικήςΠρόνοιας Περιφέρειας Δ. Μακεδονίας καιΑυγουστίνειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο. Γέμισααπό εικόνες, πρόσωπα, κινήσεις, γέλια, προβληματισμούς και τα κράτησα στην ψυχή μου. 

Από τα συναισθήματα όμως που γεννήθηκαν μέσαμου, υποχρεώνομαι να εκφράσω τη χαρά και τηνευγνωμοσύνη μου  στις δομές, στους Προέδρους τουςκαι στο υπαλληλικό τους  προσωπικό. Όχι μόνο γιατίμας δέχθηκαν με χαρά και θέλησαν να μας κάνουν έστωγια λίγο κοινωνούς  στο έργο τους αλλά περισσότερο απόλα γιατί είδα ιδίοις όμμασι πόσο καλά, σαν σεοικογένεια, ήταν τα παιδιά του Κέντρου αλλά και οιπαππούδες πόσο καθαροί, περιποιημένοι και χαρούμενοιήταν. 

Ο πολιτισμός μίας κοινωνίας φαίνεται από τηνοικονομική της ανάπτυξη και αυτό είναι αποδεκτόγενικότερα.  Προσωπικά όμως όλο και περισσότερο τατελευταία χρόνια, πιστεύω στην ταύτιση του πολιτισμούμε τον ίδιο τον άνθρωπο. Όσο περισσότερη αξία έχει ηζωή ενός ανθρώπου στην κοινωνία που ζει τόσο πιοανεβασμένο είναι το επίπεδο του πολιτισμού του. Πιστεύω στις πολιτισμικές εκδηλώσεις που μαζεύουνγύρω τους ανθρώπους που χαμογελούν και αρνούνται ναδούνε το μέλλον χωρίς τα εχέγγυα του παρελθόντος καιτης ιστορίας τους. Πιστεύω στις κινήσεις των ανθρώπωνπου αγκαλιάζουν τους πάντες και δεν αφήνουν κανένανμόνο του να παλεύει ….  

Σ’ αυτό τον δρόμο συνάντησα τη Σοφία Σελεμίδου, πρόεδρο του Κέντρου και τον ιερέα π. ΧριστόδουλοΠαπαδόπουλο, υπεύθυνο του Γηροκομείου. 

Οι άνθρωποι για να επικοινωνήσουν την αξία τουςπρέπει να συναντιούνται σε …… συνεχόμενασταυροδρόμια. Πρέπει να αναφέρουν τι κάνουν και πόσοσπουδαίο είναι αυτό που κάνουν. Πρέπει να τοφωνάζουν όσο πιο δυνατά μπορούν. Κάποια στιγμή, κάποιοι θ’ ακούσουν και θα φωνάξουν μαζί τους. Στοτέλος, μέσα από τον αγώνα της αλληλεγγύης, τηςαλληλοβοήθειας θα φτάσουμε και στο πολύ δύσκολο«την αναγνώριση της αξιοσύνης του άλλου» και στημίμηση ελληνικών προτύπων. Θα αγγίξουμε τον πόνοκαι τη χαρά των συνανθρώπων μας.. Αυτό για το οποίοπάντα ζήλευαν τους Έλληνες και χάθηκε σε μεγάλοβαθμό μετά την περίοδο του κορωνοϊού…..

Οι υπάλληλοι των δύο ιδρυμάτων διακονούν τουςσυνανθρώπους μας σε περιβάλλοντα που δημιούργησανχωρίς μιζέρια και θυμίζουν την κανονική, καθημερινήζωή. Από την άλλη, ανοίγουν την πόρτα τους και μαςπροτείνουν το χέρι για να πορευτούμε μαζί όπουμπορούμε στο δύσκολο αυτό δρόμο της ανθρωπιάς. Οβαθμός δυσκολίας της εργασίας αυτής είναι ο αξιακόςβαθμός της ανθρωπιάς που απαιτείται είτε για ναεργαστείς είτε για να τείνεις χείρα βοηθείας απ έξω………………. Αν θέλει κάποιος να διαπιστώσει μέχριπου φτάνουν οι «ανώτεροι βαθμοί ανθρωπιάς» δεν έχειπαρά να σηκώσει το τηλέφωνο και να κλείσει ραντεβούμε τους υπευθύνους των παραπάνω δομών  ….

Τυχερή η Φλώρινα … Αλήθεια…

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share