Η Δυτική Μακεδονία χρειάζεται ψηφιακή ανάσα — και τη χρειάζεται τώρα

Γράφει ο Ηλίας Σκόδρας

(Πτυχιούχος Πληροφορικής – Επαγγελματίας στον χώρο της τεχνολογίας και του ψηφιακού μετασχηματισμού)

Ζω και εργάζομαι στη Δυτική Μακεδονία εδώ και χρόνια. Τα τελευταία χρόνια έχω καθημερινή επαφή με επιχειρήσεις και επαγγελματίες στο Αμύνταιο, τη Φλώρινα και την Πτολεμαΐδα, και μέσα από αυτή την επαφή έχω αρχίσει να βλέπω ένα πρόβλημα που, κατά τη γνώμη μου, δεν συζητάμε όσο θα έπρεπε.

Η περιοχή μας αλλάζει. Και αλλάζει γρήγορα.

Η απολιγνιτοποίηση έχει αλλάξει την οικονομία της, αρκετές επιχειρήσεις δυσκολεύονται, ο πληθυσμός μειώνεται και πολλοί νέοι φεύγουν αναζητώντας καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες.

Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει όμως ένας τομέας στον οποίο πιστεύω ότι έχουμε μια πραγματική ευκαιρία: η τεχνολογία.

Όχι ως μια ακόμη μεγάλη εξαγγελία ή ως ένα ακόμη πρόγραμμα με ωραίο τίτλο.

Αλλά ως κάτι πρακτικό, που μπορεί να βοηθήσει μια μικρή επιχείρηση, έναν αγρότη, έναν εργαζόμενο ή έναν νέο άνθρωπο να έχει περισσότερες δυνατότητες χωρίς να χρειάζεται να φύγει από τον τόπο του.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν έχουμε ανθρώπους

Αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε.

Στη Δυτική Μακεδονία υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις, επιχειρηματίες που προσπαθούν και νέοι που θέλουν να δημιουργήσουν.

Βασικότερο όμως πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες.

Το βλέπω και στον χώρο των μικρών επιχειρήσεων.

Υπάρχουν επαγγελματίες που έχουν POS, ERP, ηλεκτρονική τιμολόγηση, myDATA, e-shop ή socialmedia, αλλά στην πράξη χρησιμοποιούν ένα πολύ μικρό μέρος των δυνατοτήτων τους.

Και δεν τους κατηγορώ γι' αυτό.

Ο επαγγελματίας που βρίσκεται όλη μέρα στο κατάστημά του, έχει προμηθευτές, υπαλλήλους, λογαριασμούς, πελάτες και ένα σωρό υποχρεώσεις, δεν είναι λογικό να γνωρίζει ταυτόχρονα και πώς θα αξιοποιήσει σωστά κάθε καινούργιο ψηφιακό εργαλείο.

Κάποιος πρέπει να του το δείξει.

Και αυτός ο «κάποιος» θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος της ίδιας της περιοχής.

Δεν χρειαζόμαστε άλλα θεωρητικά σεμινάρια

Έχουμε παρακολουθήσει όλοι σεμινάρια όπου στο τέλος πήραμε μια βεβαίωση και μετά επιστρέψαμε στη δουλειά μας και συνεχίσαμε όπως πριν.

Αυτό που χρειάζεται ο επαγγελματίας είναι κάτι πολύ πιο απλό.

Να έρθει κάποιος στην επιχείρησή του και να του πει:

«Αυτό το πρόγραμμα που ήδη πληρώνεις μπορεί να σου δείξει ποια προϊόντα σου μένουν στην αποθήκη.»

«Αυτό το εργαλείο μπορεί να σε βοηθήσει να παρακολουθείς τους πελάτες σου.»

«Αυτά τα δεδομένα που έχεις ήδη μπορούν να σου δείξουν ποιες ώρες έχεις περισσότερη κίνηση.»

Αυτή είναι η ψηφιακή εκπαίδευση που πιστεύω ότι χρειάζεται η περιοχή.

Μικρά, πρακτικά εργαστήρια. Ανά κλάδο. Για το λιανεμπόριο, την εστίαση, τις υπηρεσίες, τους αγρότες.

Και κυρίως με ανθρώπους που γνωρίζουν τις πραγματικές ανάγκες μιας μικρής επιχείρησης.

Πρώτα όμως χρειάζονται οι υποδομές

Δεν μπορούμε να μιλάμε για ψηφιακή ανάπτυξη αν δεν έχουμε παντού γρήγορο και αξιόπιστο internet.

Η οπτική ίνα δεν μπορεί να σταματά στα κεντρικά σημεία των πόλεων.

Υπάρχουν σπίτια και επιχειρήσεις σε μικρότερες περιοχές που ακόμη αντιμετωπίζουν προβλήματα συνδεσιμότητας. Το ίδιο ισχύει και για αγροτικές περιοχές.

Και εδώ πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη πίεση από την αυτοδιοίκηση προς τους παρόχους.

Να υπάρχουν χρονοδιαγράμματα και να ξέρει ο πολίτης πότε θα αποκτήσει πραγματικά σύγχρονη σύνδεση.

Γιατί πλέον το internet δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι υποδομή, όπως είναι ο δρόμος και το ηλεκτρικό ρεύμα.

Μπορούμε να κρατήσουμε ανθρώπους εδώ

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της περιοχής είναι ότι οι νέοι φεύγουν.

Και εδώ θεωρώ ότι υπάρχει μια μεγάλη ευκαιρία που δεν έχουμε αξιοποιήσει αρκετά: η τηλεργασία.

Ένας νέος προγραμματιστής δεν είναι απαραίτητο να ζει στην Αθήνα για να δουλεύει σε μια εταιρεία της Αθήνας.

Μπορεί να βρίσκεται στο Αμύνταιο, στη Φλώρινα ή στην Πτολεμαΐδα.

Το ίδιο ισχύει για έναν designer, έναν digital marketer, έναν λογιστή, έναν άνθρωπο που εργάζεται σε μια εταιρεία του εξωτερικού και πολλές ακόμη ειδικότητες.

Γιατί να μην προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους να επιλέξουν να μείνουν εδώ;

Χώροι coworking, καλό internet, συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και δράσεις που θα φέρνουν κοντά ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα θα μπορούσαν να είναι ένα πρώτο βήμα.

Δεν λέω ότι θα λύσει το δημογραφικό.

Αλλά αν καταφέρουμε να κρατήσουμε ή να φέρουμε πίσω μερικές δεκάδες νέους ανθρώπους που εργάζονται στον χώρο της τεχνολογίας, θα έχουμε κάνει μια αρχή.

Και οι τοπικές επιχειρήσεις μπορούν να κοιτάξουν έξω από την περιοχή

Έχουμε εξαιρετικά προϊόντα και επιχειρήσεις στη Δυτική Μακεδονία.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον μόνο μέσα στην περιοχή.

Εδώ το διαδίκτυο μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.

Μια μικρή επιχείρηση στο Αμύνταιο δεν χρειάζεται να περιορίζεται στους πελάτες του Αμυνταίου.

Ένας παραγωγός μπορεί να πουλήσει στην Αθήνα.

Ένα κατάστημα μπορεί να δημιουργήσει e-shop και να βρει πελάτες σε όλη την Ελλάδα.

Μια τοπική υπηρεσία μπορεί να αποκτήσει πελάτες εκτός νομού.

Θα μπορούσε μάλιστα να δημιουργηθεί μια οργανωμένη ψηφιακή αγορά για τη Δυτική Μακεδονία, όπου θα συγκεντρώνονται προϊόντα και υπηρεσίες της περιοχής.

Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε κάτι καινούργιο.

Χρειάζεται να οργανώσουμε καλύτερα αυτά που ήδη έχουμε.

Υπάρχει και η αγροτική παραγωγή

Η συζήτηση για την τεχνολογία δεν πρέπει να περιοριστεί στις πόλεις.

Η Δυτική Μακεδονία έχει σημαντική αγροτική παραγωγή και εκεί υπάρχουν πολλές δυνατότητες.

Αισθητήρες υγρασίας, έξυπνη άρδευση, παρακολούθηση καλλιεργειών, drones και ψηφιακά συστήματα μπορούν να βοηθήσουν έναν παραγωγό να μειώσει κόστος και να πάρει καλύτερες αποφάσεις.

Δεν χρειάζεται όμως να αγοράσει ο καθένας ό,τι καινούργιο κυκλοφορεί.

Πρέπει πρώτα να δούμε τι πραγματικά χρειάζεται και τι μπορεί να του αποφέρει οικονομικό όφελος.

Τι μπορούν να κάνουν οι Δήμοι και η Περιφέρεια;

Εδώ θεωρώ ότι υπάρχει ένα μεγάλο περιθώριο δράσης.

Οι Δήμοι και η Περιφέρεια μπορούν να λειτουργήσουν περισσότερο ως συνδετικός κρίκος.

Να φέρουν σε επαφή επιχειρήσεις με ανθρώπους της πληροφορικής.

Να οργανώσουν πρακτικές δράσεις εκπαίδευσης.

Να δημιουργήσουν χώρους όπου ένας νέος επαγγελματίας μπορεί να δουλέψει.

Να συνεργαστούν περισσότερο με το Πανεπιστήμιο.

Να οργανώσουν τεχνολογικές εκδηλώσεις, hackathonsκαι δράσεις για μαθητές και νέους.

Και, κυρίως, να υπάρξει ένας συγκεκριμένος σχεδιασμός για την ψηφιακή ανάπτυξη της περιοχής.

Όχι άλλη μία γενική εξαγγελία.

Στόχοι, χρονοδιάγραμμα και αποτέλεσμα.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε Silicon Valley

Δεν πιστεύω ότι η Δυτική Μακεδονία πρέπει να προσπαθήσει να γίνει κάτι που δεν είναι.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε Silicon Valley.

Χρειάζεται να μπορούμε να κάνουμε κάτι πολύ πιο απλό.

Να μπορεί ένας νέος άνθρωπος να τελειώσει το Πανεπιστήμιο και να έχει τη δυνατότητα να μείνει εδώ.

Να μπορεί ένας επαγγελματίας να εκσυγχρονίσει την επιχείρησή του.

Να μπορεί ένας αγρότης να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία για να μειώσει το κόστος παραγωγής του.

Να μπορεί μια μικρή επιχείρηση να πουλάει σε όλη την Ελλάδα.

Να μπορεί ένας άνθρωπος να εργάζεται για μια εταιρεία της Αθήνας ή του εξωτερικού και να ζει στη Δυτική Μακεδονία.

Αυτά δεν είναι επιστημονική φαντασία. Συμβαίνουν ήδη.

Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να συμβαίνουν και εδώ.

Γιατί το γράφω αυτό

Δεν γράφω αυτό το κείμενο ως ειδικός που έχει όλες τις απαντήσεις.

Το γράφω ως άνθρωπος που ζει και εργάζεται εδώ και βλέπει καθημερινά τις δυσκολίες αλλά και τις δυνατότητες της περιοχής.

Και πιστεύω ότι πολλές φορές μιλάμε τόσο πολύ για το τι χάσαμε, που ξεχνάμε να συζητήσουμε αρκετά για το τι μπορούμε να δημιουργήσουμε από εδώ και πέρα.

Η Δυτική Μακεδονία έχει μπροστά της μια δύσκολη περίοδο.

Η απολιγνιτοποίηση, η μείωση του πληθυσμού και η οικονομική πίεση δεν θα εξαφανιστούν από τη μία μέρα στην άλλη.

Μπορούμε όμως να δημιουργήσουμε νέες ευκαιρίες.

Η τεχνολογία από μόνη της δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα.

Μπορεί όμως να δώσει σε έναν νέο άνθρωπο έναν λόγο να μείνει.

Μπορεί να δώσει σε μια μικρή επιχείρηση μια δεύτερη ευκαιρία.

Μπορεί να ανοίξει μια αγορά που σήμερα βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Και μπορεί να βοηθήσει τη Δυτική Μακεδονία να μην αντιμετωπίζει την απόσταση από τα μεγάλα αστικά κέντρα ως μειονέκτημα.

Γιατί τελικά ίσως αυτό είναι το ζητούμενο.

Δεν αρκεί να λέμε στους νέους ότι αξίζει να μείνουν στον τόπο τους.

Πρέπει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να μπορούν πραγματικά να μείνουν, να εργαστούν και να δημιουργήσουν εδώ.

Και κατά τη γνώμη μου, η ψηφιακή ανάπτυξη είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία που έχουμε σήμερα στα χέρια μας.

Η Δυτική Μακεδονία χρειάζεται ψηφιακή ανάσα. Και τη χρειάζεται τώρα.

 

 

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share